martes, 2 de diciembre de 2008

Lo bueno se hace esperar u_u

Pues aqui estamos las dos, pasadísimas de fecha (bueno, no tanto, pero pasadas sí) y una de las dos con un poco de humor de perros, adivináis cuál de las dos????? No en realidad solo es que pasan los días y no noto nada nuevo ni da la impresión de que se acerque nada.
El lunes tuve las primeras correas; esto es una prueba que consiste en monitorizarte durante unos veinte minutos, por un lado las constantes vitales de Alma y por otro si hay contracciones. Pues bien, las constantes estupendas, contracciones ni una. Así que después de ecografía rutinaria (Alma ya está por los 3 kilos 200) a casa con fecha de próxima visita para el 9 de diciembre, y una sale con cara de...si para el nueve de diciembre no se ha acabado este infierno me ataré a la puerta del quirófano hasta que me la hagáis salir!!!!
Otra de las cosas que hacen de las correas una prueba desesperante es que compartes sala con mujeres que ya están puestas de parto...y qué envidia de rostros descompuestos por el dolor!!!
Así que me tuve que comer un bocadillo de blanco y negro para calmar el cabreo y nos volvimos a casa con el rabo entre las piernas. Santi también tuvo oportunidad de usar por primera vez la sala de espera para padres histéricos y por lo que se ve también es toda una experiencia.
Y poco más que contar...yo ya no se si lo que tengo de vez en cuando son contracciones o solo dolores de encajamiento o mordiscos de Alma. Camino, subo y bajo escaleras, bailo, pero nada parece funcionar y hay veces que me tengo que convencer de que segurísimo que sale algún día, porque en ocasiones mi mente tira la toalla y mi subconsciente asume que el esperado parto nunca va a suceder.
Bueno, no se si voy a escribir mucho más porque la silla del ordenador cada vez es más incómoda y mi estado de ánimo no es el más adecuado para plasmarlo en la red así que espero que la próxima vez que sepáis de mi todo sea ya diferente.

P.D. La casa ya está terminada, estamos ya en proceso de limpieza a fondo, así que bueno, parece que ha dado tiempo. Igual ella sólo está esperando a que estemos allí para venir.
P.D.2: Ya que la cosa está tardando y si puedo elegir, el día 8 de Diciembre es el cumpleaños de Jim Morrison...tampoco sería un mal día para nacer.

martes, 18 de noviembre de 2008

Todavia por aquí.

Y lo peor de todo es que cada día tengo menos males. Sí, al caminar, al moverme, si hago esfuerzos, pero si estoy relajada ni un dolor ni medio (creo). No sé por qué creo que aún voy a estar por aquí unos cuantos días -aunque ya hablamos de días.
La verdad, me aburro bastante...Santi está la mayor parte del día en la otra casa, intentando terminarlo todo a tiempo y yo, pues allí a estas alturas ya no pinto nada; Lo único que hago es respirar polvo y olor a pintura, así que aquí me quedo. Ya ni leer foros de embarazo me entretiene,y es que he leído y releido millones de veces tooodo lo que necesito saber e incluso cosas que no tenía por qué haber sabido :S
Tengo una especie de depresión pre-parto combinada con momentos de euforia que me tienen agotada y encima estoy pillando unas anginas de esas de mucho dolor, me da la impresión de que si hay algo peor que un parto es un parto con la nariz tapada y la garganta inflamada...
Y aunque pueda parecer que estoy triste y cabreada...no exactamente, jejej. Sólo a ratitos. Pero supongo que tienen algo de culpa las hormonas y que en realidad debajo de este maremagnum emocional está lo que siento de verdad, que a veces se vislumbra.
¿Os habéis fijado lo horrible que es la programación televisiva? Yo siempre lo había dicho, lo sospechaba, es una de esas cosas que sabes, que dices, "la tele es una mierda", pero sinceramente nunca lo había experimentado realmente: ahora que no tengo más remedio que ver bastantes horas de tele -la silla del ordenador está bien un ratito- puedo confirmar que la afirmación se queda corta. Y que largas se hacen las horas...
Y bueno, cambiando otra vez de tema (estáis ante un ejemplo de mente dispersa) ¡Qué chula está quedando la casa! Ya está puesta la cocina, la mayor parte del baño, las habitaciones pintadas y hoy nos acaban de poner los techos de escayola que faltaban (se acepta mano de obra a cambio de almuerzo) ya está puesto y montado el armario de Alma, tengo unas ganas de llenarlo. Y este sábado, si no pasa nada, empezamos a trasladar trastos, que es lo que más miedo me da. No sé, esta debe de ser la décima vez que hago una mudanza en mi vida y empiezo a cansarme. Espero que esta vez sea para largo... Y siempre el mismo pensamiento, que fácil es la vida de la gente que no lee ni consume música en soporte físico; no tener que encajar cientos de libros y cd´s, que encima son las cajas que al final más pesan. Y después ponerlo todo en su sitio otra vez. De hecho, ponerlo todo bien organizado, incluso por orden alfabético. Un orden que durará días. Al poco, ya estará todo otra vez así, como cae, sin importar temática ni estilo. Y qué poquito queda ya para todo eso. Santi está deseando terminar la casa tanto como yo estoy deseando volver a pesar una cantidad de quilos razonable, así que para los dos el martirio está a punto de terminar.
Y bueno, de momento creo que ha llegado la hora de volver a tumbarse en el sofá a mirar hacia la tele intentando que no me absorban el cerebro. Igual estos momentos provocan el nacimiento de las madres marujas devora culebrones...tengo miedo!!!

martes, 11 de noviembre de 2008

Falsa alarma!!!!

Pues sí! Ayer tuve mi primera falsa alarma! Después de una tarde entera de dolor, sin poder casi ni caminar, decidí pensar que igual....pero solo igual, Alma ya venía. Evidentemente sigo aquí, así que no vino, pero fue lo más cerca que he estado de tenerla aquí conmigo y la sensación fue brutal.
Lo más curioso de todo es que lo único que no tuve, fue miedo. Excitación, felicidad, nervios, ganas de saltar y correr (si mis muchos quilos me lo permitieran), todo eso sí, pero nada de miedo. El milagro antidolor fue finalmente una ducha calentita y bueno, ahora que ya se más o menos lo que voy a notar, estoy mucho más alerta.
Hace unas semanas estaba histérica pensando en que la casa no estaría acabada para cuando naciera y ahora mismo la casa es lo último que me preocupa...que no nos vamos este mes, pues nos vamos el siguiente.
Hoy sigo estando rara, algo de malestar general, algo de dolorcillo que promete transformarse en el DOLOR de ayer, y sobre todo muchos nervios. Lo único que me preocupa es que si todavía tarda en llegar el momento, la espera va a ser larguísima y desesperante.
Seguiremos informando...

martes, 4 de noviembre de 2008

Nueva vida.

Ya ni me acuerdo de cómo eran las cosas antes. Qué fácil es adaptarse a una nueva forma de vida cuando ha sido escogida... Si hace poco tiempo me hubieran dicho que podía ser capaz de estar NUEVE LARGUÍSIMOS MESES sin ir de fiesta, sin trasnochar, sin un solo día de resaca!!! No me lo hubiera creído. Y ahora...ni siquiera los echo de menos. Planeo estas navidades y me imagino paseando por las tardes, el frio y las luces; y es que cada luz, cada papa noel, las cabalgatas de reyes, los caramelos, todo eso adquiere un nuevo significado, porque Alma estará ahí y para ella será todo nuevo, diferente, atractivo y excitante. Y no puedo esperar a que llegue el momento.
No quiero a más gente que me diga "huuuuy, pues ahora viene lo peor" o "se te acabó la vida", yo siento que es al contrario, que ahora empieza, porque yo he decidido que así fuera. Simplemente cambian las prioridades, pero esas prioridades ya han cambiado durante estos meses. Quiero pasear por las mañanas, quiero salir por las tardes y dormir por las noches. Quiero no querer ir de fiesta por no tener ganas de separarme de mi niña y quiero quererla a ella por encima de lo que a mí me gustaría hacer.
Me gusta no poder hacer planes a corto plazo, sé que cualquier día tendré que salir corriendo hacia el hospital con la inmensa emoción de saber que cuando vuelva a casa ella estará con nosotros y todo será diferente. ¿Quién puede tener miedo al parto con esas expectativas?
¿Cuántas entradas me quedarán para escribir con Alma en los brazos?

domingo, 19 de octubre de 2008

Se me olvidaba...

...que no todo puede ser felicidad, que hay que compensarla con malos tragos para llegar a la estabilidad emocional que se espera de la humanidad. Para todos aquellos que lo conocisteis, recordaréis a Thor, que últimamente ya era un abuelito cascarrabias. Pues estuvo estoicamente malito durante mucho tiempo y al final se marchó.
Tenía la esperanza de que fuera inmortal, pero al final la vida me ha querido enseñar que igual que no podemos interferir en la creación de vida una vez ha comenzado, tampoco podemos engañar a la muerte si ha decidido llevarnos.
Probablemente el mejor colega que he tenido nunca.

The final countdown!!!

A estas alturas ya me he acostumbrado a llevar el anillo de "señora", aunque cada dia me aprieta un poquito más (si hubiera tenido estas manos de nacimiento, no hubiera podido dedicarme a la música). He visto y revisto fotos y videos del gran día y me sigo emocionando con algunos momentos. Fue bonito, fue la boda que nosotros quisimos y salió como quisimos; y me gustaría poder agradecer una por una a todas las personas que estuvieron allí habernos dedicado una parte de su tiempo, pero sobretodo a los que vinieron de lejos o no tan lejos (Canarias, Barcelona, Benicarló...). También hubo gente que no estuvo físicamente, pero para mi estaban allí. En definitiva, que fue un día grande y agotador, ¡y una ya no está para estos trotes!.
También supuso un gran cambio para nosotros; ese día marcó el final de una etapa y el comienzo de otra nueva y no menos excitante. Dejamos de pensar en los preparativos de la boda para pasar a Alma en exclusiva. Y Alma implica compras, reforma 26 horas al día, nervios, miedo, cansancio y sobretodo mucha felicidad. Ya está tan cerca el día... En un mes todo esto que ahora siento habrá terminado -o estará a punto de terminar - y estaré sintiendo cosas completamente nuevas y diferentes. Y lo veo todo desde fuera, como una película y no como mi propia película. No podré ser consciente de esta nueva vida que se acerca hasta que no esté sumergida en ella. Es como las olas, que no sabes exactamente el tamaño que tendrán hasta que no las tienes encima, y yo espero una olita desganada, sabiendo perfectamente que en realidad será un tsunami.
Ahora comienza la cuenta atrás, unos cuantos días eternos por la espera y cortísimos porque da la impresión de que no dará tiempo de llegar a todo. Crees que ya todo está preparado y de repente recuerdas un detalle imprescindible, y así paso de la calma a la ansiedad cientos de veces al día. Pero tengo una certeza, y es que el instante en que vea la carita de Alma y la oiga llorar por primera vez, toda la ansiedad será un recuerdo lejano.

miércoles, 10 de septiembre de 2008

Crec que no cal dir res...

...i encara aixi, dire algo. Món, vos presento formalment a Alma, una Alma com de hectoplasma, però ella sense dubte.

Volia penjar els avi. però això tarda una eternitat en carregar així que qui la vullga vore en moviment tindra que pasar per casa. En les fotos no es veu tan xulo, sobretot per a ulls no versats en ecografies. Aqui les deixo, per a tots vatros.


Aquesta primera foto és un puré de bolita. En la mateixa imatge podeu voreli mig perfil, tapat per la ma (jo juraria que esta fent cuernos) i un peu davant justet del nas... Jo no puc ni imaginar me posant me en eixa postura :S


I aqui esta!!! Bé, això negre que pareix un forat al cap no és perillós, jejeje. De fet no és un forat, és un efecte de l´aparell de fer les ecos, que al apretar cause aquestes coses.
Supose que ara veieu be la cara...i esta tota feliç amb el cap damunt de la placenta, tota despaxurrada.

Previament a això va haver un badall, una mitja riseta i després d´això ens va oferir un espectacle en el qual es posava TOTA la ma dins de la boca O_O



Un altre angul. Un perfil grec on podem observar les molletes del moflete... i per supost la boca oberta en actitut de "és hora de berenar i aqui ningú esta menjant xocolata"
I be, no posare més de moment, perque encara que per a mi són lo millor que tinc sospito que sóc la única (jo i santi) que les veig tan claretes i boniques. I res més, que cada volta queda menys, que la casa va agafant forma de casa una altra vegada i que pareix que al final sí que podrem tindre ho tot preparat per a quan vinga.
Per una altra banda, només queden 10 dies per al bodorrio i el vestit continua entrant me. Espero no pegar un "estiró" aquesta ultima setmana. Una última recomanació a tots aquells que vullguen llegir me: pel be de la vostra salut mental...no us caseu mai!!! :P